Op ontdekkingsreis naar historische bezienswaardigheden? Download de TracesOfWar-app direct in Google Play of in de Apple App Store.

Inleiding

    Kort voor het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog werd door de Australische overheid het Australian Aviation Corps opgericht. In 1914 werd de naam al gewijzigd in Australian Flying Corps tot de eenheid in de jaren 1920 werd losgeweekt uit het Australische leger ten einde een eigen eenheid te vormen binnen de Australische strijdkrachten. Via het Australian Air Corps (AAC), werd in 1921 de Royal Australian Air Force opgericht (RAAF).

    Definitielijst

    Eerste Wereldoorlog
    Ook wel Grote Oorlog genoemd, conflict dat ontstond na een groei van het nationalisme, militarisme en neo-kolonialisme in Europa en waarbij twee allianties elkaar bestreden gedurende een vier jaar durende strijd, die zich na een turbulent begin, geheel afspeelde in de loopgraven. De strijdende partijen waren Groot-BrittanniŽ, Frankrijk, Rusland aan de ene kant (de Triple Entente), op den duur versterkt door o.a. ItaliŽ en de Verenigde Staten, en Duitsland, Bulgarije, Oostenrijk-Hongarije en het Ottomaanse Rijk aan de andere kant (de Centrale Mogendheden of Centralen). De strijd werd gekenmerkt door enorme aantallen slachtoffers en de inzet van vele nieuwe wapens (vlammenwerpers, vliegtuigen, gifgas, tanks). De oorlog eindigde met de onvoorwaardelijke overgave van Duitsland en zijn bondgenoten in 1918.

    Australian Flying Corps (AFC)

    Op 30 september 1911 werd in de Commonwealth Gazette aangekondigd dat het Australische leger over ging tot de aanstelling van technici en piloten. Op 3 juli 1912 werden twee Royal Aircraft Factory B.E.2 en twee Deperdussin vliegtuigen besteld. De eerste Australische piloten die werden aangesteld waren Henry Petre en Eric Harrison. Op 22 september 1912 werd door de Minister van Defensie, George Pearce de formele goedkeuring gegeven aan de oprichting van een luchtmacht tak bij het Australische leger.

    De organisatie kreeg verder vorm toen op 22 oktober 1912 bij Point Cook, Victoria tot de vestiging van een Central Flying School werd besloten. Op 24 oktober datzelfde jaar werd een eerste eskader opgericht. De Central Flying School (CFS) werd formeel op 7 maart 1913 vastgesteld. In deze periode werd nog gesproken over een Australian Aviation Corps. Pas in 1914 verscheen voor het eerst de term Australian Flying Corps in militaire geschriften. Eveneens in 1914 werd een eerste klas piloten aan de opleiding aangenomen en op 14 juli 1914 werd de No. 1 Flight, Australian Flying Corps formeel ingesteld.[1]

    In maart 1914 werd een stafofficier voor de militaire luchtvaart aangesteld binnen de General Staff en wel Major Edgar Reynolds. Bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog kreeg het Australian Flying Corps een meer zelfstandiger legeronderdeel onder bevel van Reynolds. Toch werden de operationele eenheden in het veld onder bevel geplaatst van de diverse grondtroepen aangezien vliegtuigen toen nog vooral als ondersteuningswapen werden gezien.[2]

    De aanvankelijke bijdrage van AustraliŽ aan de luchtstrijd bij het begin van de Eerste Wereldoorlog was bescheiden met het zenden van ťťn vliegtuig naar Nieuw Guinea om de inname van enkele Duitse kolonies te ondersteunen. Voordat het toestel kon worden ingezet hadden de Duitsers hier echter al gecapituleerd. Op 27 mei 1915 werd in Irak de Mesopotamian Half Flight (MHF) operationeel onder bevel van de dan Captain Henry Petre. Hier werd luchtsteun gegeven aan het Indian Army ter bescherming van de Britse oliebelangen. Later dat jaar werd de eenheid ondergebracht bij No. 30 Squadron, Royal Flying Corps van de Britten en in december 1915 werd de eenheid formeel opgeheven.[3]


    Caudron van Mesopotamian Half Flight (MHF), 19 juli 1915 Bron: Australian War Memorial A02263

    In januari 1916 volgde in Point Cook de oprichting van No. 1 Squadron (AFC), dat met 12 vliegtuigen naar Egypte werd gezonden. Hier werd het ingedeeld bij No. 5 Wing, Royal Flying Corps en later ingedeeld bij No. 40 Wing, Royal Flying Corps. Dit No. 1 Squadron werd bij de Britten aangeduid als No. 67 (Australian) Squadron, Royal Flying Corps. In 1917 werden in Egypte en AustraliŽ nog drie eskaders opricht, No. 2 Squadron, No. 3 Squadron en No. 4 Squadron. Deze werden alle drie naar Frankrijk gezonden om onder bevel van het Royal Flying Corps (RFC) deel te nemen aan de strijd aan het Westfront. Bij het RFC werden deze drie eenheden opeenvolgend aangeduid als No. 68 (Australian) Squadron, No. 69 (Australian) Squadron en No. 71 (Australian) Squadron.[4][5][6]

    Tegen het einde van de Eerste Wereldoorlog had het Australian Flying Corps vier operationele eskaders. Zoals aangegeven opereerde No. 1 Squadron bij No. 5 Wing, Royal Flying Corps en later bij No. 40 Wing. No. 2 Squadron was ingedeeld bij No. 51 Wing en werd in 1918 overgeheveld naar No. 80 Wing. No. 3 Squadron maakte deel uit van No. 23 Wing tot het in 1917 Corps Squadron van het Britse XIII. Corps en Canadian Corps werd. No. 4 Squadron maakte aanvankelijk deel uit van No. 11 Wing maar werd in 1918 eveneens geplaats bij No. 80 Wing. Naast deze operationele eenheden werd in het Verenigd Koninkrijk de 1st Training Wing, Australian Flying Corps opgericht bestaande uit No. 5 (Training Squadron tot en met No. 8 (Training) Squadron. Deze eenheden werden door de Britten wederom anders aangeduid. Gedurende de loop van de strijd werd besloten dat uiteindelijk het Australian Flying Corps uit vijftien operationele eskaders moest geen bestaan. Door het einde van de oorlog werd hier op dat moment van afgezien.[7][8]

    Na het afkondigen van de wapenstilstand op 11 november 1918 bleef alleen No. 4 Squadron als onderdeel van de bezettingsmacht in Duitsland. De overigen eenheden trokken stapsgewijs naar AustraliŽ. Na maart 1919 volgde ook No. 4 Squadron. In 1919 werd Reynolds als bevelhebber opgevolgd door Colonel Richard Williams. Vanaf 1919 volgde langzaam maar zeker de opheffing van de meeste eenheden. Het Australian Flying Corps werd in januari 1920 opgevolgd door het Australian Air Corps.[9]

    Definitielijst

    Commonwealth
    Geheel van onafhankelijke staten rond Groot-BrittanniŽ. Het kon bijvoorbeeld voorkomen dat er in een bommenwerper een Engelse piloot, Schotse co-piloot, navigator uit Wales, Noord-Ierse, Canadese, Zuid-Afrikaanse, Australische of Nieuw-Zeelandse boordschutters waren.
    Eerste Wereldoorlog
    Ook wel Grote Oorlog genoemd, conflict dat ontstond na een groei van het nationalisme, militarisme en neo-kolonialisme in Europa en waarbij twee allianties elkaar bestreden gedurende een vier jaar durende strijd, die zich na een turbulent begin, geheel afspeelde in de loopgraven. De strijdende partijen waren Groot-BrittanniŽ, Frankrijk, Rusland aan de ene kant (de Triple Entente), op den duur versterkt door o.a. ItaliŽ en de Verenigde Staten, en Duitsland, Bulgarije, Oostenrijk-Hongarije en het Ottomaanse Rijk aan de andere kant (de Centrale Mogendheden of Centralen). De strijd werd gekenmerkt door enorme aantallen slachtoffers en de inzet van vele nieuwe wapens (vlammenwerpers, vliegtuigen, gifgas, tanks). De oorlog eindigde met de onvoorwaardelijke overgave van Duitsland en zijn bondgenoten in 1918.

    Organisatie Australian Flying Corps

    No. 1 Squadron, Australian Flying Corps
    No. 67 (Australian) Squadron, Royal Flying Corps
    1 januari 1916
    No. 2 Squadron, Australian Flying Corps
    No. 68 (Australian) Squadron, Royal Flying Corps
    20 september 1916
    No. 3 Squadron, Australian Flying Corps
    No. 69 (Australian) Squadron, Royal Flying Corps
    19 september 1916
    No. 4 Squadron, Australian Flying Corps
    No. 71 (Australian) Squadron, Royal Flying Corps
    16 oktober 1916
    1st Training Wing, Australian Flying Corps


    No.5 (Training) Squadron, Australian Flying Corps
    No. 29 (Australian) Squadron, Royal Flying Corps
    1 september 1917
    No.5 (Training) Squadron, Australian Flying Corps
    No. 30 (Australian) Squadron, Royal Flying Corps
    15 juni 1917
    No.5 (Training) Squadron, Australian Flying Corps
    No. 32 (Australian) Squadron, Royal Flying Corps
    24 oktober 1917
    No.5 (Training) Squadron, Australian Flying Corps
    No. 33 (Australian) Squadron, Royal Flying Corps
    25 oktober 1917

    Australian Air Corps (AAC)

    Op 1 januari 1920 werd het Australian Flying Corps omgevormd tot Australian Air Corps (AAC). De eenheid bleef onderdeel van de Australian Army. Het bevel over de nieuwe eenheid werd gegeven aan Major William Anderson. Vanwege ziekteverlof werd het bevel tijdelijk overgenomen door Major Rolf Brown tot Anderson op 19 februari het bevel op zich kon nemen. Aangezien de Central Flying School (CFS) op dat moment de enige eenheid van het AAC was, werd Anderson gelijk bevelhebber hierover en werd Point Cook het hoofdkwartier en de enige vliegbasis.[10][11]

    Het AAC was bedoeld als interim eenheid tot een definitieve luchtmacht organisatie kon worden opgezet. Hiertoe was in januari 1919 besloten, maar financiŽle problemen hadden de vorderingen vertraagd. Hierdoor had de General Staff in november 1919 besloten dat het AAC er voor moest zorgen dat de bestaande militaire luchtactiviteiten werden gecontinueerd. Vanwege bezwaren vanuit de marine dat de luchtvaart onder controle van het leger bestond, werd besloten een luchtvaart overlegorgaan op te richten die op 29 januari 1920 voor het eerst bijeen kwam, waarbinnen landmacht, marine en luchtvaart vertegenwoordigd waren. Op 9 november 1920 werd besloten een permanente Air Board in te stellen, welke werd gecontroleerd door een Air Council. Beide namen vanaf 22 november het toezicht over de AAC op zich.[12]

    Op 15 maart 1921 werd bekend gemaakt dat het AAC zou worden opgeheven en dat zou worden overgegaan tot de instelling van een luchtmacht. De Australian Air Force werd op 31 maart ingesteld en in augustus werd dit formeel Royal Australian Air Force.

    Royal Australian Air Force (RAAF) tot Wo2

    Op 31 maart 1921 werd het Australian Air Corps (AAC) losgemaakt van de Australian Army en omgevormd tot een zelfstandige legereenheid als Australian Air Force. In mei van datzelfde jaar gaf King George V toestemming tot het gebruik van het voorvoegsel Royal en vanaf 13 augustus 1921 volgde de formele formatie van de Royal Australian Air Force (RAAF).

    De RAAF telde bij haar ontstaan 21 officieren, 128 manschappen en 170 vliegtuigen, ingedeeld in ťťn enkele eenheid de Central Flying School (CFS). Het doel was te komen tot de instelling van zes eskaders, verdeeld in twee jachteskaders, twee eskaders verkenners en twee eskaders watervliegtuigen, met een totaal aan 1.500 manschappen. Vanwege budgettaire problemen kon aan deze plannen geen gevolg worden gegeven. Van de zes geplande eskaders werden er vijf geformeerd maar deze waren zo klein dat alles werd samengevoegd onder ťťn gemengd eskader.


    Central Flying School, Point Cook, 1921-1927 Bron: Museums Victoria

    Toen de financiŽle situatie in 1925 licht verbeterde werd overgegaan tot de heroprichting van No. 1 Squadron en No. 3 Squadron, die werden samengesteld uit jachtvliegtuigen en bommenwerpers in gemengde eenheden. Later kreeg No. 1 Squadron een bommenwerper status en No. 3 Squadron een status als grondondersteuningswapen. Naast deze eenheden werd No. 1 Flying Training School te Point Cook gevestigd waarbinnen diverse operationele onderdelen werden ingesteld met jachtvliegtuigen en watervliegtuigen.

    Met de stijgende politieke en militaire dreigingen in de jaren 1930 werd ook in AustraliŽ besloten tot uitbreiding van de luchtstrijdkrachten. Diverse nieuwe eskaders werden opgericht en nieuwe bases over heel AustraliŽ ingesteld. Rond 1939 bestond de RAAF uit circa 3.500 manschappen en twaalf eskaders, met plannen voor de instelling van nog eens zes eskaders.

    Bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog telde de RAAF 246 vliegtuigen. Eťn eskader, No. 10 Squadron RAAF, opereerde in Groot-BrittanniŽ en nog eens es eskaders zouden naar Europe worden gezonden. AustraliŽ nam vanaf dat moment ook deel aan het Empire Air Training Scheme, waarmee AustraliŽ niet meer zelf verantwoordelijk was voor de opleiding van piloten, maar gebruik kon maken van de expertise van anderen binnen het Britse Rijk. Uiteindelijk zouden hierdoor in Europa en het Middellandse Zeegebied zeventien RAAF eskaders opereren. Bij opening van de strijd in het Verre Oosten had AustraliŽ vier eskaders, No. 1 Squadron, No. 8 Squadron, No. 21 Squadron en No. 453 Squadron gestationeerd in Malaya. Deze eenheden moesten als eerste strijd aangaan met de Japanse aanvallers. De eerste strijd boven AustraliŽ zelf werd gevoerd door No. 12 Squadron en No. 13 Squadron bij een aanval op Darwin op 19 februari 1942. Speciaal voor de verdediging van Darwin besloot het Britse Air Ministry de Australische No. 452 Squadron en No. 457 Squadron naar AustraliŽ te sturen, vergezeld door haar eigen RAF No. 54 Squadron. Totaal vijftien RAAF eskaders bleven in Europa strijden.

    Royal Australian Air Force RAAF, december 1941

    De Australische luchtmacht kende in deze periode drie inzetgebieden, AustraliŽ, RAF Middle East Command en RAF Far East Command. Het aantal eenheden zou zich in de daarop volgende jaren zeer snel uitbreiden, met name in het Verre Oosten en in Groot BrittanniŽ.

    De volgende eenheden bevonden zich in december 1941 in AustraliŽ zelf:

    No. 2 Squadron
    Wing Commander F Headlam
    Darwin, AustraliŽ
    Penofi, Timor

    8x Lockheed Hudson Mk II
    4x Lockheed Hudson Mk II
    No. 4 Squadron
    Squadron Leader BB Creswell
    Canberra, AustraliŽ

    12x Commonwealth Wirraway
    No. 5 Squadron
    Squadron Leader AD Charlton
    Laverton, AustraliŽ

    12x Commonwealth Wirraway
    No. 6 Squadron
    Squadron Leader RM Hampshite
    Richmond, AustraliŽ
    Laverton, AustraliŽ

    6x Lockheed Hudson Mk II
    6x Lockheed Hudson Mk II
    No. 9 Seaplane Squadron
    Wing Commander J Alexander
    Richmond, AustraliŽ
    Aan boord van RAN kruisers

    5x Supermarine Seagull
    6x Supermarine Seagull
    No. 11 Seaplane Squadron
    Wing Commander JA Cohen
    Port Moresby, Nieuw Guinea

    6x Consolidated PBY Catalina
    No. 12 Squadron
    Squadron Leader BR Walker
    Darwin, AustraliŽ

    12x Commonwealth Wirraway
    No. 13 Squadron
    Wing Commander JP Ryland
    Darwin, AustraliŽ
    Laha, Ambon

    6x LockheedHudson Mk II
    6x Lockheed Hudson Mk II
    No. 14 Squadron
    Wing Commander IJ Lightfoot
    Pearce, AustraliŽ

    12x Lockheed Hudson Mk II
    No. 20 Seaplane Squadron
    Wing Commander WN Gibson
    Port Morseby, Nieuw Guinea

    6x Consolidated PBY Catalina
    No. 22 Squadron
    Squadron Leader JH Wright
    Richmond, AustraliŽ

    17x Commonwealth Wirraway
    3x Lockheed Hudson Mk II
    No. 23 Squadron
    Squadron Leader DW Kingwell
    Archerfield, AustraliŽ

    12x Commonwealth Wirraway
    3x Lockheed Hudson Mk II
    No. 24 Squadron
    Wing Commander Lerew
    Rabaul, New Britain

    12x Commonwealth Wirraway
    4x Lockheed Hudson Mk II
    No. 25 Squadron
    Squadron Leader DT Forsyth
    Pearce, AustraliŽ

    18x Commonwealth Wirraway

    De volgende eenheden waren ingedeeld bij RAF Far East Command:

    No. 1 Squadron
    Wing Commander RH Davis
    Kota Bharu, Malakka

    10x Lockheed Hudson Mk II
    No. 8 Squadron
    Wing Commander FN Wright
    Sembawang
    Kuantan

    4x Lockheed Hudson Mk II
    8x Lockheed Hudson Mk II
    No. 21 Squadron
    Squadron Leader WF Allshorn
    Sungei Patani

    12x Brewster Buffalo
    No. 453 Squadron
    Flight Lieutenant TA Vigors
    Sembawang

    18x Brewster Buffalo
    1x De Havilland Tiger Moth

    Bij de RAF Middle East Command bevonden zich de volgende eskaders:

    No. 3 Squadron
    El Kubri, Egypte
    16x Curtiss P-40 Kittyhawk
    No. 10 Squadron
    ? ?
    No. 450 Squadron
    El Kubri, Egypte
    16x Curtiss P-40 Kittyhawk
    No. 451 Squadron
    Rayak, Libanon
    Hawker Hurricane Mk I
    No. 459 Squadron
    Egypte
    8x Lockheed Hudson Mk III

    Definitielijst

    Commonwealth
    Geheel van onafhankelijke staten rond Groot-BrittanniŽ. Het kon bijvoorbeeld voorkomen dat er in een bommenwerper een Engelse piloot, Schotse co-piloot, navigator uit Wales, Noord-Ierse, Canadese, Zuid-Afrikaanse, Australische of Nieuw-Zeelandse boordschutters waren.

    RAAF, 1941-1945

    Vanwege de aanwezigheid van de Amerikanen in de Pacific haalde de RAAF veel vliegtuigen uit dat land zoals de Curtiss P-40 Kittyhawk en de Consolidated B-24 Liberator, maar importeerde ook Britse toestellen als de Bristol Beaufighter en produceerde zelf vliegtuigen als de Commonwealth Boomerang en Commonwealth Wirraway. Vanaf 1942 opereerden de meeste Australische eskaders in het Verre Oosten onder bevel van RAAF Command. Alleen de eskaders in Nieuwe Guinea opereerden onder bevel van No. 9 Operational Group RAAF, US Fifth Air Force.

    Na de Japanse verovering van Nederlands-IndiŽ kwamen tevens een aantal Nederlands-Indische eenheden onder bevel van de RAAF. De operationele eenheden werden gegroepeerd in eskaders zoals No. 18 (NEI) Squadron en No. 120 (NEI )Squadron.

    Gedurende de strijd in het Verre oosten moderniseerde de RAAF zich gestaag met nieuwe vliegtuigen zoals de North American P-51 Mustang en Chance-Vought Corsair. Rond 1945 vormde de First Tactical Air Force de RAAF's belangrijkste operationele eenheid met 20 eskaders en 18.000 manschappen. Toen de Tweede Wereldoorlog ten einde liep, opereerden in de Pacific 53 RAAF eskaders en in Europa 17. Met een totaal personeelsbestand van 152.000 manschappen en bijna 6.000 vliegtuigen vormde AustraliŽ op dat moment de op vier na grootste luchtmacht ter wereld.

    Noten

    1. Dennis,1995, pag. 67
    2. Molkentin, 2014, pag. 26-32
    3. Dennis,1995, pag. 67-68
    4. Dennis,1995, pag. 68-69
    5. Odgers 1995, pag. 112
    6. Molkentin, 2014, pag. 109
    7. Dennis,1995, pag. 68-69
    8. Molkentin, 2014, pag. 198-199259, 278
    9. Dennis,1995, pag. 69
    10. Sutherland, 2000, pag. 32-34
    11. Coulthard-Clark, 1991, pag. 17-21
    12. Coulthard-Clark, 1991, pag. 3-12, 17-18

    Definitielijst

    Commonwealth
    Geheel van onafhankelijke staten rond Groot-BrittanniŽ. Het kon bijvoorbeeld voorkomen dat er in een bommenwerper een Engelse piloot, Schotse co-piloot, navigator uit Wales, Noord-Ierse, Canadese, Zuid-Afrikaanse, Australische of Nieuw-Zeelandse boordschutters waren.
    Tactical
    Tactic betekent taktiek. De werkelijke uitvoering van het militaire bedrijf. De Amerikanen gebruikten de term Tactical ook om luchtmacht onderdelen aan te duiden die aanvallend optraden, zoals jagers en jachtbommenwerpers. Dit in tegenstelling tot Strategical, waarmee bommenwerper eenheden werden aangeduid.