Na de komst van de brisantgranaat in 1885 bleek de bestaande forten kwetsbaar. Om de benodigde betondekking en kosten te bepalen, werden vanaf 1887 onder toezicht van het Permanent Technisch Comité schietproeven uitgevoerd, met Schoorl als belangrijkste locatie.
Eerdere tests in Oldebroek toonden aan dat baksteen en basalt onvoldoende bescherming boden.
In Schoorl werden vanaf 1890 vijf testgebouwen en vier betonplaten gebouwd. Een smalspoorlijn verzorgde het transport van materialen. Met een 21 cm mortier en een 15 cm kanon werd op de doelen geschoten; de scherfwerking was enorm.
Op basis van de resultaten werd een nieuw fortontwerp ontwikkeld, dat later ministerieel werd aangepast. In 1893 kon de begroting voor de Stelling van Amsterdam worden vastgesteld.
Hoewel de testgebouwen deels werden gesloopt, bleven sommige tot na 1945 bestaan. Mogelijk zijn restanten verwerkt in strekdammen bij strandpaal 29. De duintop heet nog altijd ‘Fortblink’, en sporen van bunkers en kraters zijn vermoedelijk nog zichtbaar.
Heeft u zelf meer informatie over deze locatie? Lever het aan!