Artikelen

  • Artikel door Wilco Vermeer
  • Geplaatst op 18 mei 2003

Deutschland

Deutschland klasse Na het einde van de Eerste Wereldoorlog, werd nagenoeg de gehele Reichsmarine-vloot van grote schepen, op last van de geallieerden gesloopt. Via het verdrag van Versailles kreeg Duitsland geen toestemming meer om schepen in bezit te hebben met een gewicht van meer dan 10.000 ton en een geschutskaliber van 28 cm. Om deze bepalingen te omzeilen besloot men bij de wederopbouw van de Kriegsmarine om een aantal schepen te produceren met een bewapening precies aan de toegestane limiet, maar met een lichtere bepantsering en kleinere afmetingen. Deze schepen waren hierdoor in feite zware kruisers met een extra zware bewapening en werden in de volksmond "vestzakslagschepen" genoemd.

  • Artikel door Wilco Vermeer
  • Geplaatst op 28 maart 2014

Japanse Zware Kruisers van de Mogami-klasse

Door de gebruikte bewapening van 15 6-inch kanonnen, werd het schip aangemerkt als lichte kruiser. Op deze wijze trachtte Japan de wereld echter zand in de ogen te strooÔen. Met een waterverplaatsing van meer dan 13.000 ton voldeed de Mogami-klasse totaal niet aan de maximaal 10.000 ton die in internationale verdragen was vastgelegd. Als we daarbij in acht nemen dat de basis waarop de geschutstorens kwamen zodanig was ontworpen dat de schepen later ook 8-inch geschut kon dragen, hebben we het over een vooropgezet plan om internationale verdragen te omzeilen.

  • Artikel door Wilco Vermeer
  • Geplaatst op 28 maart 2014

Japanse Zware Kruisers van de Takao-klasse

De kruisers vielen net binnen de 10.000 ton welke middels de internationale verdragen waren toegestaan. Het bouwprogramma werd in 1927 eindelijk goedgekeurd, nadat de overheid eerdere plannen al vele malen had afgekeurd.

  • Artikel door Tom Notten
  • Geplaatst op 3 april 2003

Kirov

Stalin had er sinds zijn aantreden als secretaris-generaal van de Communistische Partij van de Sovjet-Unie steeds de voorkeur aan gegeven om het merendeel van de defensiebudgetten te besteden aan de landstrijdkrachten. Daardoor schoot de financiering van de Rode Marine ernstig tekort en er waren sinds de Eerste Wereldoorlog in de Sovjet-Unie geen grootschalige projecten meer ondernomen voor het bouwen van grote oorlogsschepen. De Sovjet-Unie had in tegenstelling tot bijvoorbeeld Groot-BrittanniŽ en Frankrijk geen tot de verbeelding sprekende marinetraditie. Zo werd de Russische marine in de Russisch-Japanse Oorlog van 1905 ondanks een numerieke overmacht zo goed als vernietigd. In de jaren dertig stegen echter de internationale spanningen en Stalin zag het belang in van beter uitgeruste maritieme strijdkrachten in de Oostzee en het Verre Oosten. In het Tweede Vijfjarenplan wees Stalin de Rode Marine dan ook extra financiŽle middelen toe, zodat er kon worden begonnen met de ontwikkeling van een moderne zware kruiser-klasse.

  • Artikel door Auke de Vlieger
  • Geplaatst op 26 februari 2005

Zware kruisers van de Admiral Hipper-klasse

In 1922, kort na de Eerste Wereldoorlog, werd in Washington een conferentie gehouden. Hierin werd onder andere besloten dat de waterverplaatsing van toekomstige kruisers niet meer dan 10.000 ton mocht zijn. De hoofdbewapening mocht maximaal 20,3 cm zijn. Duitsland mocht deze kruisers, vaak ĎWashington-kruisersí genoemd, echter niet bouwen. Ze moesten het doen met de lichtere kruisers die ze hadden.

  • Artikel door Michiel Stinckens
  • Geplaatst op 23 juli 2006

Zware kruisers van de Kent-klasse

De Kent-klasse werd in de late jaren 20 gebouwd om het tekort aan oorlogsschepen in de Stille Oceaan en Chinese Zee op te vangen. Omdat de marineleiding geen aandacht besteedde aan het gevaar uit de lucht, werd er maar weinig luchtafweer voorzien. Dit was ongunstig voor de schepen, want van de zeven schepen zijn er uiteindelijk twee tot zinken gebracht door Japanse vliegtuigen. In midden jaren 30 werd besloten om ze te voorzien van extra luchtafweer, maar dit bleek niet voldoende. Dat nam niet weg dat ze tijdens de Tweede Wereldoorlog alle zeven waardevolle schepen bleken te zijn. Hoewel ze toen dus al op gevorderde leeftijd waren, zouden zowel de Britten als de AustraliŽrs dankbaar gebruik maken van deze schepen.