TracesOfWar heeft jouw hulp nodig! Wij missen foto's van belangrijke bezienswaardigheden in Nederland, BelgiŽ, Frankrijk en Duitsland. Stuur uw foto's in naar input@tracesofwar.com en wordt gepubliceerd!

Artikelen

Amerikaanse vliegdekschepen
  • Artikel door Peter Kimenai
  • Geplaatst op 1 oktober 2014

Amerikaanse vliegdekschepen

Op 26 september 1910 werd de marineofficier Captain Washington Irving Chambers aangewezen als contactpersoon voor alle partijen die betrokken waren bij het operationele gebruik van vliegtuigen bij de Amerikaanse marine. De aanstelling van Chambers door de Secretary of the Navy George von Lengerke Meyer, kan gezien worden als de geboorte van de Amerikaanse marineluchtvaart. Chambers was zelf geen voorstander van een aangepast schip met een vliegdek, maar zag meer in vliegtuigen die vanaf oorlogsschepen gelanceerd konden worden door middel van een katapult. De samenwerking van de US Navy met vliegtuigbouwer Glenn Hammond Curtiss, van de Curtiss Aeroplane Company, zorgde er echter voor dat burgerpiloot Eugene Ely op 14 november 1910 met een Curtiss vliegtoestel opsteeg van een houten platform dat was gebouwd over de boeg van de lichte kruiser USS Birmingham (CL-2). Deze historische gebeurtenis vond plaats in Hampton Roads, de toegang tot Chesapeake Bay, Virginia. Ely zette de Curtiss korte tijd later veilig aan de grond op het schiereiland Willoughby Spit bij Norfolk, Virginia.

Amerikaanse vliegdekschepen van de Essex-klasse
  • Artikel door Peter Kimenai
  • Geplaatst op 2 juni 2014

Amerikaanse vliegdekschepen van de Essex-klasse

De vliegdekschepen van de Essex-klasse waren de opvolgers van zowel de Yorktown-klasse, die bestond uit USS Yorktown (CV-5), USS Enterprise en USS Hornet (CV-8) als het lichte vliegdekschip USS Wasp (CV-7). Deze vliegdekschepen waren door het Bureau of Ships (BuShips), de afdeling binnen de US Navy die verantwoordelijk was voor het ontwerpen en de ontwikkeling van oorlogsschepen, ontworpen onder het regime van de Verdragen van Washington van 1922 en Londen van 1930, dat in 1936 geprolongeerd werd. In deze verdragen werd door de grootste zeemachten ter wereld, Groot-BrittanniŽ, de Verenigde Staten, Japan, Frankrijk en ItaliŽ overeengekomen dat elk deelnemend land slechts over een bepaald aantal slag- en vliegdekschepen mocht beschikken met een maximaal tonnage. Voor de Verenigde Staten betekende dit onder andere dat de US Navy vliegdekschepen in de vaart mocht brengen met een gezamenlijk tonnage van 135.000 ton. In 1937 kondigden Japan en ItaliŽ aan dat zij de vlootverdragen niet meer zouden nakomen. Zodoende vervielen de limieten, die genoemd werden in de overeenkomsten, ook voor de andere deelnemende landen.

Amerikaanse vliegdekschepen van de Independence-klasse
  • Artikel door Peter Kimenai
  • Geplaatst op 12 mei 2014

Amerikaanse vliegdekschepen van de Independence-klasse

Eind 1940 kreeg de Amerikaanse president, Franklin Delano Roosevelt, van de Minister van Marine, William Franklin Knox, de mededeling dat er geen nieuwe vliegdekschepen in dienst zouden komen voor 1944. De Amerikaanse marine beschikte toen over het oude lichte vliegdekschip USS Langley (CV-1), de twee vliegdekschepen van de Lexington-klasse USS Lexington (CV-2) en USS Saratoga, USS Ranger, de beide vliegdekschepen van de Yorktown-klasse, USS Yorktown (CV-5) en USS Enterprise en het lichte vliegdekschip USS Wasp (CV-7). Verder was een derde Yorktown-klasse vliegdekschip in aanbouw. President Roosevelt wist maar al te goed dat dit aantal niet voldoende zou zijn als de Verenigde Staten in de Tweede Wereldoorlog betrokken zou worden. Daarom stelde hij voor om enkele van de vele op stapel staande kruisers te laten ombouwen tot lichte vliegdekschepen.

Amerikaanse vliegdekschepen van de Lexington-klasse
  • Artikel door Peter Kimenai
  • Geplaatst op 1 juli 2013

Amerikaanse vliegdekschepen van de Lexington-klasse

De Amerikaanse vliegdekschepen van de Lexington-klasse, USS Lexington (CV-2) en USS Saratoga (CV-3), waren de eerste echte vliegdekschepen van de Amerikaanse marine. Zij werden alleen voorgegaan door USS Langley (CV-1), maar dit was nog een experimenteel schip. De beide schepen van de Lexington-klasse waren tijdens de wapenwedloop, kort na de Eerste Wereldoorlog in 1920 en 1921, op stapel gezet als slagkruisers. De Lexington-klasse slagkruisers zou oorspronkelijk bestaan uit de zes schepen: Lexington, Constellation, Saratoga, Ranger, Constitution en United States. De zes schepen van de klasse zouden de eerste Amerikaanse slagkruisers worden die op stapel gezet werden. Als gevolg van het Marineverdrag van Washington (Washington Naval Treaty; 1922) werd de bouw echter gestopt en werden de casco`s, die het verst gevorderd waren, gespaard om omgebouwd te worden tot vliegdekschepen. De overige vier op stapel staande schepen werden in 1923 gesloopt. Het materiaal van de Ranger werd later gebruikt bij de bouw van het kleinere vliegdekschip USS Ranger (CV-4). De enige slagkruisers die ooit voor de US Navy afgebouwd zouden worden waren USS Alaska en USS Guam van de Alaska-klasse. Deze klasse zou eveneens uit zes schepen bestaan, maar de laatste vier werden aan het einde van de Tweede Wereldoorlog geannuleerd.

Amerikaanse vliegdekschepen van de Yorktown-klasse
  • Artikel door Peter Kimenai
  • Geplaatst op 1 oktober 2013

Amerikaanse vliegdekschepen van de Yorktown-klasse

De Amerikaanse vliegdekschepen van de Yorktown-klasse, USS Yorktown (CV-5), USS Enterprise (CV-6) en USS Hornet (CV-8), waren de opvolgers van zowel de vliegdekschepen van de Lexington-klasse als van USS Ranger (CV-4). De US Navy had heel belangrijke ervaringen opgedaan met de grote vliegdekschepen van de Lexington-klasse, USS Lexington (CV-2) en USS Saratoga. De grote vliegdekschepen hadden als voordeel dat zij veel minder kwetsbaar waren voor zowel luchtaanvallen als torpedoaanvallen. Dit kwam door de uitgebreidere en zwaardere bewapening en de betere onderwaterbescherming door bepantsering, in vergelijking met kleinere vliegdekschepen. Bovendien konden zij een groter scherm vliegtuigen ter eigen verdediging in de lucht brengen. Het ontwerp van de Ranger, het eerste Amerikaanse vliegdekschip dat als zodanig ontworpen was, hielp de Amerikaanse marine echter wel op weg naar de grotere en verbeterde omschreven plannen van de nieuwe Yorktown-klasse.

Britse Vliegdekschepen van de Illustrious-klasse
  • Artikel door Wilco Vermeer
  • Geplaatst op 28 maart 2014

Britse Vliegdekschepen van de Illustrious-klasse

Met de bouw van de HMS Ark Royal begaf de Britse marine zich in een nieuw tijdperk. Het belang van grote vliegdekschepen werd hierbij gecombineerd met snelheid en betere bepantsering. De Illustrious-klasse werd echter besteld op een moment dat nog geen enkele gevechtservaring was opgedaan met het nieuwe concept. Aangezien men de bepantsering van het hangargedeelte zeer belangrijk achtte werd de capaciteit aan vliegtuigen, ondanks de bijna gelijke grootte als de HMS Ark Royal, aanzienlijk kleiner. Tegen de tijd echter dat het laatste schip, de HMS Indomitable, haar afbouw naderde werd bij dit schip de bepantsering weer verkleind en een hangar toegevoegd. Hierdoor kon de HMS Indomitable aanzienlijk meer toestellen meevoeren dan haar zusterschepen.

Britse Vliegdekschip HMS Formidable (67)
  • Artikel door Wilco Vermeer
  • Geplaatst op 18 oktober 2020

Britse Vliegdekschip HMS Formidable (67)

HMS Formidable was een vliegdekschip uit de Illustrious-klasse. Tijdens de Tweede Wereldoorlog opereerde het schip achtereenvolgens op de Atlantische Oceaan, de Middellandse Zee, de Indische Oceaan, wederom de Middellandse Zee en de Atlantische Oceaan om de oorlog de eindigen in de Pacific. In maart 1947 ging het schip in reserve om eind 1956 te worden gesloopt.

Britse Vliegdekschip HMS Hermes (95)
  • Artikel door Wilco Vermeer
  • Geplaatst op 13 maart 2015

Britse Vliegdekschip HMS Hermes (95)

De HMS Hermes was Groot-BrittanniŽ's eerste, speciaal voor dat doel, gebouwde vliegdekschip. Het ontwerp werd gebaseerd op een kruiserontwerp van rond 1917. Het was vooral als een patrouilleschip ontworpen, met ongeveer hetzelfde doel als een kruiser. Hierdoor was het een relatief klein vliegdekschip, met een kleine hoeveelheid vliegtuigen aan boord.

Britse Vliegdekschip HMS Illustrious (87)
  • Artikel door Wilco Vermeer
  • Geplaatst op 14 oktober 2020

Britse Vliegdekschip HMS Illustrious (87)

De HMS Illustrious was de naamgever van haar klasse vliegdekschepen. Het schip werd gebouwd volgens een bouwprogramma dat rekening hield met de Second London Naval Treaty. Op 5 april 1939 te water gelaten, werd het schip op 25 mei 1940 in dienst genomen. Na de Tweede Wereldoorlog werd het schip gemoderniseerd en deed het nog tot eind februari 1955 dienst.

Britse Vliegdekschip HMS Indomitable (92)
  • Artikel door Wilco Vermeer
  • Geplaatst op 18 oktober 2020

Britse Vliegdekschip HMS Indomitable (92)

Doordat het schip later werd gebouwd dan haar zusterschepen, werd bij de bouw een aanpassing doorgevoerd. Hierdoor had HMS Indomitable een extra hangardek en kon derhalve meer vliegtuigen meevoeren. Bedoeld voor inzet in het Verre Oosten, kwam door een defect het schip terecht in de Middellandse Zee. Na een beschadiging in augustus 1942 en wederom in juni 1943 ging het schip twee maal langere tijd buiten dienst. Begin 1944 werd het schip ingezet in het Verre Oosten. Tussen 1947 en 1950 gemoderniseerd werd HMS Indomitable in 1953 afgevoerd en in 1955 gesloopt.

Britse Vliegdekschip HMS Victorious (38)
  • Artikel door Wilco Vermeer
  • Geplaatst op 18 oktober 2020

Britse Vliegdekschip HMS Victorious (38)

HMS Victorious werd kort na haar in dienststelling al beroemd nadat haar Fairey Swordfish toestellen het Duitse slagschip Bismarck wisten te beschadigen en later deel te nemen aan aanvallen op Bismarck haar zusterschip Tirpitz. Na inzet in de Middellandse Zee vertrok HMS Victorious naar het Verre Oosten om daar aan operaties deel te nemen. Korte tijd voer het schip hier zelfs onder Amerikaanse vlag met de codenaam USS Robin. In de jaren 1950 werd het schip volledig gemoderniseerd en deed het nog tot 1969 dienst. In 1970 werd HMS Victorious gesloopt

Duitse vliegdekschepen van de Graf Zeppelin-klasse
  • Artikel door Auke de Vlieger
  • Geplaatst op 6 augustus 2006

Duitse vliegdekschepen van de Graf Zeppelin-klasse

Na 1933 nam de Reichsmarine de eerste voorzichtige stappen om een vliegdekschip te bouwen. Het ontbreken van een vliegdekschip was een duidelijke tekortkoming. De restricties opgelegd door het Verdrag van Versailles betekenden dat een ontwerp van de grond af aan moest worden opgezet. De basis werd gelegd door ingenieur Wilhelm Hadeler, een lid van de Kriegsmarine-Constructie-Afdeling. Zijn taak werd bemoeilijkt door de snelle technische ontwikkelingen in de militaire luchtvaart in de jaren 30 en de hoogoplopende discussies omtrent de ontwerpen van vliegdekschepen in het algemeen. Het ontbreken van ervaren piloten veroorzaakte ook de nodige problemen.