Artikelen

  • Artikel door Ruben Krutzen
  • Geplaatst op 14 november 2018

Amerikaanse bommen (1942-1945)

Tijdens de Tweede Wereldoorlog waren vliegtuigen uitgerust met bommen om gronddoelen aan te vallen. Grondaanvalsvliegtuigen (jachtbommenwerpers) en bommenwerpers waren met name geschikt om bommen te vervoeren. De Amerikaanse luchtmacht maakte gebruik van verschillende soorten vliegtuigen om bommen te vervoeren. Het Amerikaanse 'vliegende fort', de B-17 (Boeing B-17 Flying Fortress), was zeer geschikt om zwaardere (conventionele) bommen te vervoeren. Sommige bommen waren relatief licht en wogen rond de honderd kilogram, andere bommen waren zwaarder dan een ton. De meest krachtige Amerikaanse conventionele bommen waren in staat complete woonwijken plat te gooien. Omdat het behandelen van alle soorten bommen te ver gaat (brandbommen, pantserbommen, fragmentatiebommen, gifgasbommen, etc.) tracht dit artikel een overzicht te geven van de belangrijkste Amerikaanse conventionele, explosieve bommen die tussen 1942 en 1945 ingezet werden tegen Duitse en Japanse doelen.

  • Artikel door Ruben Krutzen
  • Geplaatst op 23 maart 2015

Belangrijkste tankmunitie van de Tweede Wereldoorlog

Overzicht van de belangrijkste soorten tankmunitie gebruikt in de Tweede Wereldoorlog.

  • Artikel door Ruben Krutzen
  • Geplaatst op 13 oktober 2018

Bommen van de Luftwaffe (1936-1945)

Tijdens de Tweede Wereldoorlog waren vliegtuigen uitgerust met bommen om gronddoelen aan te vallen. Grondaanvalsvliegtuigen en bommenwerpers waren met name geschikt om bommen te vervoeren. De Duitse Luftwaffe maakte gebruik van verschillende soorten. Sommige bommen waren ontwikkeld om schepen aan te vallen, andere waren geschikt om gepantserde gronddoelen aan te vallen. Vliegtuigen zoals de Duitse Heinkel He-111/He 111 en de Junkers Ju-88/Ju 88 waren zeer geschikt om dergelijke munitie te vervoeren vanwege hun grootte en laadvermogen. De standaardbommen die de Luftwaffe gebruikte waren 'SC' en 'SD' types. Sommige waren relatief licht (plusminus vijftig kilogram), andere bommen waren zwaar (een halve ton of een ton) tot zeer zwaar (twee ton). Opgemerkt dient te worden dat de aanduiding van bommen kan verschillen (bijvoorbeeld 'SC250' of 'SC 250'). Omdat een totaaloverzicht te ver gaat worden alleen de belangrijkste en meest bekende bommen in dit artikel besproken.

  • Artikel door Ruben Krutzen
  • Geplaatst op 19 mei 2019

Britse bommen (1940-1945)

Tijdens de Tweede Wereldoorlog waren vliegtuigen uitgerust met bommen om gronddoelen aan te vallen. Grondaanvalsvliegtuigen (jachtbommenwerpers) en bommenwerpers waren met name geschikt om bommen te vervoeren. De Britse luchtmacht (RAF: Royal Air Force) maakte gebruik van verschillende soorten bommen. De Britse bommen werden ingedeeld met een type, een nummer (Mark) en het gewicht. De verschillende soorten bommen werden ingedeeld met behulp van hoofdletters (bijvoorbeeld 'F': fragmentatiebommen, 'G.P.': General Purpose bommen, bommen tegen algemeen voorkomende doelwitten, 'M.C.': Medium Capacity bombs, 'H.C.': High Capacity bombs, 'A.P.': pantserdoorborende bommen, etc.). Volgens een primaire bron bestonden er vijftien hoofdgroepen bommen (inclusief rookbommen, brandbommen, oefenbommen, antitankbommen, pantserbommen, semi-pantserbommen, infanterie training bommen en anti-onderzeebootbommen). Britse bommenwerpers maakten vooral gebruik van bommen met een grote explosieve inhoud ('G.P'. bommen) en brandbommen ('I.B.'). Dit artikel behandelt de belangrijkste tegen algemeen voorkomende doelwitten gebruikte bommen ('G.P'.) en 'HE' (explosieve bommen). Die bommen waren over het algemeen gestroomlijnd van vorm en bestonden uit ťťn geheel (cast: gegoten). De meeste soorten bommen waren voorzien van specifieke chemische (explosieve) samenstellingen. De G.P. bommen waren meestal voorzien van Amatol. Ook werd T.N.T. en RDX gebruikt bij sommige soorten ('S.A.P.' bommen tegen gepantserde doelwitten waren voorzien van T.N.T. en 'Medium Capacity Bombs' en 'High Capacity Bombs' van een mix van T.N.T. en RDX (T.N.T./R.D.X.). De meeste Britse bommen waren tevens uitgerust met staartvinnen die een aparte constructie hadden.

  • Artikel door Ruben Krutzen
  • Geplaatst op 17 februari 2019

Franse bommen (1940-1942)

Tijdens de Tweede Wereldoorlog waren vliegtuigen uitgerust met bommen om gronddoelen aan te vallen. Grondaanvalsvliegtuigen en (duik)bommenwerpers waren met name geschikt om bommen te vervoeren. De Franse luchtmacht beschikte in 1940 over een aantal soorten munitie waarvan het merendeel bestond uit conventionele, explosieve bommen. De Franse luchtmacht had verschillende soorten bommen die bijvoorbeeld geschikt waren om ingezet te worden tegen infanterie, licht gepantserde gronddoelen en schepen. Het Franse leger vocht in 1940 dapper tegen het Duitse leger maar werd uiteindelijk binnen enkele weken verslagen. Dat kwam met name door de superieure Duitse tactieken, het gebruik van radio's in pantservoertuigen (tanks), een goede coŲrdinatie tussen het Duitse leger en de luchtmacht (Luftwaffe), het sterk aanwezige nationalisme en fanatisme bij de Duitse troepen en het overrompeling en verrassingselement van de Duitsers door het omzeilen van de Maginot linie.

  • Artikel door Ruben Krutzen
  • Geplaatst op 29 januari 2019

Italiaanse bommen (1940-1943)

Tijdens de Tweede Wereldoorlog waren vliegtuigen uitgerust met bommen om gronddoelen aan te vallen. Grondaanvalsvliegtuigen en (duik)bommenwerpers waren met name geschikt om bommen te vervoeren. De Italiaanse luchtmacht (Regia Aeronautica Italiana) maakte gebruik van verschillende soorten conventionele, explosieve bommen. Die bommen waren vooral geschikt tegen grond- en soms zeedoelen en liepen uiteen van lichte tot zware bommen. De Italiaanse oorlogscampagne tegen EthiopiŽ verliep succesvol omdat de tegenstander over geen of weinig technologische middelen en moderne wapens zoals luchtdoelgeschut beschikte.

  • Artikel door Ruben Krutzen
  • Geplaatst op 8 december 2018

Japanse bommen (1941-1945)

Tijdens de Tweede Wereldoorlog waren vliegtuigen uitgerust met bommen om gronddoelen aan te vallen. Grondaanvalsvliegtuigen (jachtbommenwerpers) en bommenwerpers waren met name geschikt om bommen te vervoeren. De Japanse luchtmacht bestond vooral uit jachtvliegtuigen, jachtbommenwerpers, duikbommenwerpers en bommenwerpers. De Japanners ontwikkelden tijdens de oorlog verschillende soorten bommen die tegen verschillende land of zeedoelen werden ingezet. De belangrijkste soorten waren explosieve bommen die vooral tegen gronddoelen en schepen gebruikt werden. Afgezien van die explosieve bommen bestond het Japanse bommenarsenaal uit brandbommen, rookbommen, gasbommen en clusterbommen. Veel Japanse bommen wogen 50 tot 100 kilogram. De zwaarste Japanse bommen wogen plusminus 500 tot 800 kilogram. Omdat het behandelen van alle soorten bommen te ver gaat, bespreekt dit artikel een aantal van de meest bekende Japanse bommen die vanaf de aanval op de Amerikaanse marinehaven Pearl Harbor in december 1941 ingezet werden tegen geallieerde doelwitten.

  • Artikel door Ruben Krutzen
  • Geplaatst op 16 maart 2019

Tankmunitie in ItaliŽ (1930-1945)

Dit artikel behandelt de belangrijkste soorten munitie die door Italiaanse tanks en antitankgeschut werden gebruikt. Het merendeel van de Italiaanse tanks bestond uit lichte en middelzware modellen. Vaak was de stalen bepantsering met behulp van klinknagels bevestigd. Dat had een zeer groot nadeel: na impact van vijandelijke antitankprojectielen konden de klinknagels los gaan zitten en zelfs losschieten. Zodoende ontstonden dodelijke rondvliegende klinknagels (of fragmenten daarvan) die de Italiaanse tankbemanningen dodelijk konden verwonden. Het feit dat de bepantsering van de meeste Italiaanse tanks niet erg dik of sterk was (soms waren pantserplaten breekbaar), droeg ook niet bij aan een goede bescherming voor de bemanningsleden.